| Grietje Meu (Margriet van der Meulen)
| | Voor jou zijn deze woorden
Voor jou zijn deze woorden
al kunnen ze
je dorst niet lessen
je honger niet stillen
al bieden ze
geen onderdak
geen kleding voor je naaktheid
al zitten ze
niet naast je
als je ziek bent of gevangen
al brengen ze
wellicht geen troost
voor je lijden of je rouw
toch als jij de woorden leest
zijn we in gedachten
samen
delen daar de rouw, het leed
gevangenschap
en ziekte
de naaktheid, het ontheemd zijn
dorst en honger
voor een wijl…
deze woorden zijn voor jouMargriet W. van der Meulen-Bos
| Treurzang
Stille zaterdag: dag van rouw om de dood van Jezus, dag van het graf...
Midden in een rouwproces groeit het besef dat rouw om onze doden langer duurt: zij staan niet op na één, twee of drie dagen, hun graf blijft gesloten en wij moeten leren leven zònder onze dierbaren.
Hoe dat voelt is 'het onzegbare zeggen'.
Hier volgt een bescheiden poging:Treurzang stilstaand doorgaan
machteloos sterk blijven
afgesneden verbonden zijn
rouwend verwerken
tijdloos nabestaan
verduisterd licht ontwaren
ontheemd thuis zijn
gevangen verlangen
eenzaam tussen mensen
leeg vol verdriet
ondergaand opstaan
peinzend herinneren
zoekend naar voorbij
onbereikbaar dichtbij
eindigend beginnen
kreupel vorderen...
Margriet W. van der Meulen-Bos
| Kerstgevoel...
een witte wereld
getooid met kristal
overal lichtjes
een stal en een ster
geuren van kaarsvet
en hars van een den
kleuren van kerstroos
wit linnen en hulst
klanken van klokken
en kindergezang
het wekt een gevoel
van welbehagen
maar waar is het licht
dat de vrede brengtMargriet W. van der Meulen-Bos
| December
het jaar is oud
op sterven na dood
het nieuwe is nog
in barensnooddit is de tijd
van waken en wachten
van donkere dagen
lange nachten van verlangen
naar liefde en licht
naar een geboorte
die vrede sticht G. M.
|
|
|
|
|
|
|