bijna verdwaal ik
maar ik kom terug

daar, in het wit tussen de regels
ontwaar ik
- met schroom gebruik ik het woord -

‘God’

God? ja
zoiets
wat of wie en 
hoe ik het benoem

daar ontwaar ik

daar

tussen de regels

het westen is nog duister
in het oosten gloort de hoop

mijn ogen nog gesloten
hoor ik vogels in mijn hoofd

zonlicht breekt in mij in 
duizend stukken

nieuwe dag breekt aan
ik hoor vogels in mijn hoofd

storm

blaast me haast omver
regen plenst in mijn gezicht
aarde opent zich

vuur

mijn binnen verteert
schreeuwend val ik snel doodsbang
adembenemend

nacht

omarmt mij liefdevol
beschermend en benauwend
mijn gekwetste ziel
 

rivier volgt roekeloos haar
ingesleten bedding

koelte strijkt sober
mijn wangen langs

traan droogt op
en dan

niets

opeens verdwenen
uit beide handen geglipt
zwarte duisternis

donkere dagen
aaneengeregen jaren
diep gat zwart zo zwart

soms een sprankje licht
herinnering aan leven
duister slokt me op

dood komt licht breekt door
nu weet ik weer dat ik leef
voelen liefhebben

zo diep intens genietend
kleine grootsheid des levens

schemering

broos de mens
de ochtend gloort
licht in duister

schemering

bries, adem, geest
ochtend gloort
licht, duister

schemering

Je hebt me niets beloofd
misschien zeg je vanavond: ik heb een ander
ook dan zal ik van je houden.

Je hebt me niets beloofd
misschien zeg je vanavond: zo kan ik niet meer verder
ook dan zal ik van je houden.

Je hebt me niets beloofd
misschien zeg je vanavond: ik houd van je
misschien zeg je dat juist niet - ook dan zal ik van je houden.

Je kunt niets beloven
je weet niet wat je vanavond voelt en denkt en wilt
nu - nu houd ik van jou en nu houd jij van mij.

En vanavond?
Ach, vanavond
is vanavond.